De voeding van de hond speelt een grote rol in de manier waarop een hond zich gedraagt en dus ook de wijze waarop hij functioneert. Wilde hondachtigen zijn uren per dag bezig met de jacht en met het verschalken van hun prooi. Niet alleen de jacht kost veel lichamelijke én geestelijke energie, maar ook het nuttigen van de maaltijd, waardoor de hond of hondachtige zowel lichamelijk als geestelijk voldaan is. Met een voeding die maar weinig kauw-, trek- en scheurwerk van de hond eist is dit wel heel erg ver verwijderd van dit doel. Honden die te weinig te doen en te kauwen hebben kunnen vervelend (sloop)gedrag gaan vertonen. Ze kunnen niet leven volgens hun 'geaardheid'.

Wanneer honden voedsel verteren splitsen zij de verschillende soorten voedselcomponenten zoals vet en koolhydraten in kleinere deeltjes die hun lichaam tot zich kan nemen. Het grootste gedeelte van deze zogenaamde voedseldeeltjes wordt gebruikt voor het herstel van beschadigde lichaamsweefsels en het handhaven van het lichaam. De overige voedseldeeltjes worden gebruikt om speciale chemische producten te maken die essentiële lichaamssystemen toestaan te functioneren. Deze zogenaamde aminozuren worden gebruikt om belangrijke hersenchemische producten te maken die de stemming en activiteit van de hond regelen. Daaruit volgt de conclusie dat het evenwicht van chemische producten in de hersenen alleen juist kan zijn als het evenwicht van aminozuren in het voedsel ook juist is. Als de inhoud verkeerd is kunnen de honden aan gedragsproblemen gaan lijden. Het beste soort proteïne is het soort waar honden van nature voor zijn ontworpen om deze te gebruiken; dierlijke proteïnes uit rauw vlees!

Er zijn heel wat argumenten over het eiwitgehalte van hondenvoedsel. Het heeft weinig te maken met de capaciteit van de hond om het te verteren, te absorberen en te verwerken. In feite is de kwaliteit van de proteïne waarschijnlijk belangrijker. De slechte kwaliteitsproteïne kan het juiste evenwicht van aminozuren niet hebben, en kan daarom moeilijk te verteren zijn. Daarbij is het belangrijk voor carnivoren dat de voeding eiwitten bevat van dierlijke oorsprong. Eiwitten van dierlijke oorsprong zijn van hoge biologische waarde. Het geven van een voeding met plantaardige eiwitten zorgt ervoor dat het lichaam van de hond belast wordt met een ongebruikelijk mengsel van chemische producten. De compositie van aminozuren in de eiwitten dienen ongeveer gelijk te zijn aan die van de eiwitten van de hond zelf, kortom: dierlijke eiwitten dus. Plantaardige eiwitten komen veel minder overeen en bevatten naar verhouding veel te veel "overige aminozuren" waar de hond dus niets aan heeft, maar deze moeten dus wèl door de lever afgebroken worden tot o.a ureum en dienen vervolgens door de nieren te worden uitgescheiden. Door weinig dierlijke eiwitten te voeren en teveel plantaardige eiwitten moeten de lever en de nieren eigenlijk constant overuren draaien.

Om er zeker van te zijn dat een hond een voeding binnenkrijgt met de juiste verhoudingen van aminozuren is het belangrijk om een voeding te geven in zijn meest natuurlijke vorm. Het geven van rauwe voeding heeft dan ook sterk de voorkeur boven een dieet wat dood gekookt is. Rauwe voeding bevat proteïne van de hoogste mogelijke kwaliteit daar deze niet door het verlengde koken op hoge temperatuur is beschadigd. De hond is 'ontworpen' om dit soort voedsel te verteren zodat het evenwicht van chemische producten in de hersenen zo dicht mogelijk bij de natuur ligt.

Het geven van rauwe voeding zoals rauwe vlezige botten, rauwe organen en spiervlees bevatten alle essentiële voedingsmiddelen die ook in voorbereid voedsel zoals brokken zitten, maar dit type voedsel heeft ook een hoog niveau van vitaminen en anti-oxydanten die helpen om ziekten en gedragsproblemen te verhinderen en te herstellen.

Tekst: Ester Overman i.s.m UK barfclub