Registreren

Omnivoor statement Billinghurst.

Vraag & antwoord 23 t/m 26 februari 2009.

Moderator: Team VoerNatuurlijk

*Site Beheerder*
*Site Beheerder*
Avatar gebruiker
Berichten: 142
Geregistreerd: ma 24 jul, 2006 22:55

Omnivoor statement Billinghurst.

Berichtdoor Team VoerNatuurlijk » do 05 maart, 2009 18:35

Beste allemaal,

Dr. Ian Billinghurst heeft besloten om niet te reageren op de (kritische) vragen omtrent zijn statement dat honden meer omnivoren dan carnivoren zouden zijn, en hij wil ook niets kwijt over de vragen omtrent KVV.
Wij willen hier wél graag ons standpunt over kwijt want uiteraard zijn wij het in deze niet met zijn schrijven eens.

Overigens waren wij heel verbaasd, daar Billinghurst in 1993 nog in zijn boek GYDAB schreef:

Myth number one
“The digestive system of the modern domesticated dog is much "weaker" than a wild dog's, and that is why modern dogs have to be fed differently to their wild cousins.”

Dr. Ian Billinghurst zijn antwoord:
“That belief is based on nothing other than opinion. There have been no scientific studies to back it up.
On the contrary , hte experiences of both , scientists and numerous dog owners the world over confirm that the internal workings, including the entire digestive system, and the way food is utilised for growth, maintenance , repair and reproduction , is fundamentally the same in all dogs, both wild and domesticated.”


Laten we voorop stellen dat dit stukje tekst geen “anti-groenten” tekst is. Als mensen een klein percentage groenten aan hun hond willen voeren, is daar niets mis mee, zolang verreweg het grootste gedeelte van het menu uit rauw dierlijk (ongemalen) materiaal bestaat. Groenten geven blijft echter altijd nog “eventueel” (een optie) en geen must, voor een carnivoor.

Nauw verwant aan de wolf.
De hond is, op basis van genetisch onderzoek, in 1993 nog van taxonomische status veranderd. Dit onderzoek werd gedaan door de het Smithsonian Institution en de American Society of Mammalogists.
Vroeger was de wetenschappelijke benaming van de hond “Canis familiaris”. Op basis van onderzoek is de status, dus de naam, veranderd in “Canis lupus familiaris”, wat inhoudt dat het een ondersoort van de wolf is. Dit houdt weer in, dat de hond, dezelfde soort status heeft ten opzichte van de wolf (Canis lupus ssp.), als bijvoorbeeld de Europese wolf (Canis lupus lupus) en de Amerikaanse wolf (Canis lupus lycaon).

Genetisch onderzoek naar verschillen in het mitochondriaal DNA van de hond toont een nagenoeg identieke (0.2% verschil) basenvolgorde aan met die van de grijze wolf, wijzend op een directe afstamming in het (evolutionair gezien) recente verleden. Het verschil tussen wolven en bijvoorbeeld coyotes is met 4% veel groter!
De hond staat nog dichter bij de wolf dan de meeste mensen denken, ze kunnen zich ook onderling voortplanten en krijgen ook gewoon vruchtbare nakomelingen.
Wij als mensen die van de primaten afstammen, kunnen dit niet meer! Wat dus wederom bewijst dat wolven en honden heel nauw aan elkaar verwant zijn.

In Amerika komen zwarte wolven voor, hun zwarte kleur komt van huishonden. Dit bewijst nogmaals dat ze zeer nauw aan elkaar verwant zijn.
http://www.kennislink.nl/web/show?id=277117

Evolutie en domesticatie.
De wolven én de beren zijn beide uit dezelfde voorvader ontstaan, namelijk uit de “miaciden”. In die evolutie hebben de beerachtigen knobbelkiezen ontwikkeld, zodat zij in staat zijn om plantaardige materiaal te verwerken en tot zich op te nemen. Beren hebben als omnivoor zijnde, ook meer voorkeur voor plantaardig materiaal dan voor dierlijk materiaal.

[align=center]AfbeeldingAfbeelding
Links: Schedel van een beer, Rechts: Schedel van een wolf.[/align]

Wolven hebben in die evolutie géén één kenmerk meegekregen/ontwikkeld, die hen in staat stelt om plantaardig materiaal te verwerken en tot zich te nemen.
Ook honden zijn hier niet toe in staat: je moet groenten/plantaardig materiaal voorbewerken eer een hond er wat mee kan. (zoals blenderen en/of koken)
Het gebit of geen één lichaamsdeel(functie) die een hond bezit wijst erop dat een hond een omnivoor zou zijn.
En als de hond een omnivoor zou zijn, waarom moet je plantaardig materiaal dan pureren? Dat hoeft voor geen enkele omnivoor, die kunnen dat allemaal zélf.
Het speeksel van de hond bevat bijvoorbeeld ook geen amylase (een koolhydraat spitsend enzym), die kenmerkend is voor herbivoren en omnivoren. De vertering van de hond (of een carnivoor in het algemeen) begint pas in de maag.
Bij varkens, beren en bijvoorbeeld mensen, die wel omnivoor zijn, begint de spijsvertering wél al in de bek.
Ook tijdens de domesticatie, zijn er t.o.v. de wolf geen veranderingen opgetreden, in het spijsverteringsstelsel. Daarvoor duurt het proces van domesticatie ( net als evolutie die nog langer duurt) gewoonweg te kort.

Wolven en plantaardig materiaal.
David Mech, s’werelds grootste onderzoeker op het gebied van wolven heeft in 2003 boek uitgegeven: “Wolves: Behavior, Ecology, and Conservation”.
In het hoofdstuk over “De wolf als carnivoor” vind je de volgende teksten:

“Wolves usually tear into the body cavity of large prey and...consume the larger internal organs, such as lungs, heart, and liver. The large rumen is usually punctured during removal and its contents spilled. The vegetation in the intestinal tract is of no interest to the wolves, but the stomach lining and intestinal wall are consumed, and their contents further strewn about the kill site”

“To grow and maintain their own bodies, wolves need to ingest all the major parts of their herbivorous prey, except the plants in the digestive system”

“The wolf's diet consists mostly of muscle meat and fatty tissue from various animals. Heart, lung, liver, and other internal organs are eaten. Bones are crushed to get at the marrow, and bone fragments are eaten as well. Even hair and skin are sometimes consumed. The only part consistently ignored is the stomach and its contents. Although some vegetable matter is taken separately, particularly berries, Canis lupus doesn't seem to digest them very well”


Er zijn meerdere onderzoeken geweest omtrent de maaginhoud van de wolf. Het percentage plantaardig materiaal lag, ongeacht het leefgebied van de wolf, tussen de 0,001 tot maximaal 4%. In de winter ligt het percentage net wat hoger, maar niet hoger dan 4%.
Uiteraard zullen wolven als dat nodig zou moeten zijn, alles eten wat eetbaar is om in leven te kunnen blijven, het zijn immers opportunisten. En zullen ze ook wel eens wat anders eten dan dierlijk materiaal. Zo is het ook bekend dat wolven op zijn tijd ook wel eens de ontlasting van andere wolven opeten. Maar dit maakt ze natuurlijk geen “poepeters”.

De hond is tijdens de domesticatie gewoon een carnivoor gebleven, en natuurlijk hebben ze nu ook voorkeuren ontwikkeld qua voedselproducten die in de natuur niet te vinden zijn, maar voorkeuren zijn niet van levensbelang.
Zo kunnen mensen ook een voorkeur hebben voor heel veel vlees, maar dat maakt ons geen carnivoor, wij blijven omnivoren.

Honden hebben nog nooit een ‘reden’ gehad om van carnivoor in een omnivoor te veranderen.
Raymond Coppinger wordt aangehaald als referentie-kader. Zoals al door een lid aangehaald, is hij op de eerste plaats een schrijver en een musher, daarnaast pas een bioloog, die gesponsord werd door de brokkenfabrikanten. Raymond Coppinger heeft nooit echt wetenschappelijke en diepgaande research gedaan op een wetenschappelijke basis. Hij noemt zijn visie dan ook slechts een " theorie".

Zijn vertrekbasis voor het domesticatieproces , en dit citaat komt uit de National Graphic van 2002: " er werd dus geselecteerd of een selectie gemaakt , eigenlijk door het dier zelf, op een kenmerk namelijk het vermogen om in de nabijheid van mensen te eten"Daarmee wil hij aangeven dat de domesticatie niet op initiatief van de mens is gebeurd, maar op initiatief van de wolf zelf, zij zijn een nichemarkt gaan invullen in het opruimen van menselijk afval en dat te doen zonder angst te kennen voor die mens, dus het vermogen om in die zijn nabijheid te eten.
Als we dat dan weerspiegelen met hoe de honden gevoerd werden uit bijvoorbeeld de Hidatsa Cultuur, zien we wel degelijk dat de honden vrijwel alleen vlees kregen. Als we heel goed nadenken dan zien we dat er nog nooit een reden geweest is, voor een hond om te veranderen van een carnivoor in een omnivoor.

“Als de honden volwassen waren voerden we ze rauw vlees en ook gekookte maïs, wat we kookten tot het een soort pap was. Alles wat niet meer goed was voor ons om te eten, gaven we aan de honden. Elke vorm van voedsel die gemorst werd, of om wat voor reden dan ook, niet gegeten werd door de familie, werd apart gezet voor de honden.
Als tijdens het jagen, een dier werd gedood, en het dier bleek te mager te zijn of om andere reden dan ook, niet geschikt te zijn voor consumptie, werd het aan de honden gevoerd.
Als er een buffel gedood werd, werden bepaalde delen bewaard voor de honden. Men verzamelde ook vlees van andere mensen, die geen honden hadden. Het sterke/taaie buitenste deel van de achterkant (kont) van de buffel werd eraf gesneden voor de honden, terwijl het malse vlees dichter bij het bot bewaard werd voor eigen consumptie.

De delen van het been, onder de knie, werden ook naar de honden toegeworpen. Als buffels niet aanwezig waren, op de verblijfplaats van de stam, namen jagers van het beste vlees wat ze hadden, alleen de beste delen mee naar huis, omdat ze de rest niet konden dragen.
De dag na de jacht, konden mensen die vlees voor hun honden nodig hadden, naar de plek gaan waar de buffels gedood waren om de overgebleven delen op te halen.
In tijden van schaarste, zorgden de mensen zo goed mogelijk voor hun honden. De honden kregen de botten, die overbleven van het koken. Op die manier kregen ze toch nog bepaalde voedingsstoffen binnen.”


Overigens ontstond de 1e vorm van commerciële hondenvoeding pas in 1860, welke bestond uit granen, groenten gebonden met bloed. De meeste mensen bleven echter gewoon vlees voeren aan hun honden, de eerste commerciële hondenvoeding was een luxeproduct. Pas na de 2e wereldoorlog is men de hond gaan voeden met commerciële hondenvoeding, en in zo’n korte tijd, vinden er geen evolutie of grote veranderingen plaats.

De hond zoals we die nu kennen heeft nog steeds geen enkel kenmerk wat duidt op dat hij een omnivoor zou zijn. Sterker nog: alles bewijst het tegendeel.

Tot zover. :wink:

Met vriendelijke groet,

Team VoerNatuurlijk.

++++++++++++++++++++++++++++++++


Dear one and all,

Dr. Ian Billinghurst decided not to react on the questions (in which people gave a critical note) about his “omnivore statement” and he won’t answer the questions about minced foods either.
We from “Voer Natuurlijk” (Feed Naturally) WILL tell our opinion about the “omnivore statement”, because we disagree with his statement.

We were actually quite suprised about his statement, because in his book GYDAB , which came out in 1993, he wrote:

Myth number one:
“The digestive system of the modern domesticated dog is much "weaker" than a wild dog's, and that is why modern dogs have to be fed differently to their wild cousins.”

Dr. Ian Billinghurst answered:
“That belief is based on nothing other than opinion. There have been no scientific studies to back it up.
On the contrary , hte experiences of both , scientists and numerous dog owners the world over confirm that the internal workings, including the entire digestive system, and the way food is utilised for growth, maintenance , repair and reproduction , is fundamentally the same in all dogs, both wild and domesticated.”


Please take note that this text isn’t an “anti-vegetable” text. If people want to feed their dog a little bit of vegetables, there’s nothing wrong with that, if the rest of the dogs menu consists of raw (not grinded) meat-products. Though, feeding vegetables to your dog is an optional part, not an essential part for an carnivorous animal!

Very familiair with the wolf.
Based on DNA evidence, the taxonomical status of the domesticated dog, changed in 1993 from species-status (Canis lupus ssp.), to subspecies status (Canis lupus familiaris). Which means that nowadays the domesticated dog should be considered as subspecies of the wolf. (Canis lupus ssp.) This means that in contrast to the wolf (Canis lupus), the domesticated dog has the same status as for example the Eurasian Wolf (Canis lupus lupus) and the Eastern Wolf.(Canis lupus lycaon)

Genetic research to the difference in the mitochondrial DNA of the domesticated dog, shows us a almost idencital (the difference is 0,2% ) basepairing with the gray wolf, which points to a direct evolutionary descendent from the recent past. The difference between for example wolves and coyotes is much bigger! (4%!)
The domesticated dog is more familiair with the wolf than most people realise. They can breed together and get fertile litters. We as humans can not mate with our ancestors the primats. This is another evidence that wolf and domesticated dogs are very familiair.

The cause of the fact that some of the wolves in the population in the USA are black is the fact that this animals have bred with black domesticated dogs in het past. Please google on: “molecular and evolutionary history of melanism in north american gray wolves”.

Evolution and domestication.
Wolfs and bears both have the same ancestor: the miacis. During the evolution bears developed special molars to crush vegetable matters, and so they are able to digest those. (and they have a larger digestive system)

[align=center]AfbeeldingAfbeelding
At he leftside: A bear skull, At the rightside: A wolf skull.[/align]

In time of evolution, wolfs didn’t develop a physical development which enables him to digest any vegetable matter by themselves. Dogs can’t digest it either, you have to crush or boil the vegetables before a dog can digest these. The dog hasn’t got any anotomical adaptations which would indicate that a dog would be an omnivorous mammal.
And if the dog was indeed an omnivore, why should ‘we’ crush the vegetables? That’s not necesarry for any omnivorous animal, they do it themselves!
The saliva of the dog doesn’t contain amylase (a carbohydrate spliting enzyme), which is typical for herbivors and omnivorous animals. The digestion of a dog (or a canivore in general) starts in the stomach. In the case of pigs, bears and humans, who really are omnivorous animals, the digestion already starts in the mouth.
In the time of the domestication of the wolf to a dog, there haven’t been any changes in the digestive-system. Therefore the proces of domestication it’s just to short. ( same story if you talk about evolution, that takes even longer!).

Wolfs and vegetable matters.
David Mech is considered to be the world's leading wolf biologist, and this book is a compilation of 350 collective years of research, experiments, and careful field observations.
In his book (which he wrote in 2003) “Wolves: Behavior, Ecology, and Conservation” you can find the following lines about wolfs and vegetable matters.
These quotes are taken from chapter 4, “The Wolf as a Carnivore.”

“Wolves usually tear into the body cavity of large prey and...consume the larger internal organs, such as lungs, heart, and liver. The large rumen is usually punctured during removal and its contents spilled. The vegetation in the intestinal tract is of no interest to the wolves, but the stomach lining and intestinal wall are consumed, and their contents further strewn about the kill site”

“To grow and maintain their own bodies, wolves need to ingest all the major parts of their herbivorous prey, except the plants in the digestive system”

“The wolf's diet consists mostly of muscle meat and fatty tissue from various animals. Heart, lung, liver, and other internal organs are eaten. Bones are crushed to get at the marrow, and bone fragments are eaten as well. Even hair and skin are sometimes consumed. The only part consistently ignored is the stomach and its contents. Although some vegetable matter is taken separately, particularly berries, Canis lupus doesn't seem to digest them very well”


There have been several articles about the stomach contents of the wolf. A low percentage of vegetable matter (between 0,001%-4%) was found which had no relation to the habitat of the wolf. Sure, wolves would eat almost everything to survive, they’re opportunists.
And sure, wolves will sometimes eat something else than animal-matters. It’s known that wolves sometimes eat other wolves faeces, but that doesn’t make them “faeces-eaters”.
The domesticated dog has always been an carnivorous mammal, and sure, nowadays they developed preferences for specific foods which they wouldn’t find in the wild, but preferences are not of vital importance.

Dogs have never had any ‘reason’ to become an omnivorous animal.
Raymond Coppinger is mentioned by Billinghurst as a reference. Like a member already said: Coppinger is first a writer of books , a musher and a breeder of Northern sledgedogs who is and was fully supported by the pet food industrie. And after that he is a biologist.
Raymond Coppinger have never done any scientific research. He calls his vision just a theory.

If we qoute him from the National Graphic 2002: " So they selected or a selection was made, by the animal itself, they had the ability to eat close to humans area”
That way he wants to explain that wolves approached humans, and that humans didn’t search for contact with the wolfs themselves. Wolfs approached humans to eat their leftovers, without fear, so they had the ability to eat in the area where humans live.

As an example:
If we compare this with how the dogs in the “Hidatsa Culture” are fed, we see that those dogs are most of the time fed by RMB’s.
If we think clearly we see that there have never been any “reason” for a dog to change into an omnivorous animal.

“As dogs became adult we fed them meat and also cooked corn for
them, boiling it into a kind of mush. Anything that turned sour in the
lodge, like boiled corn, we gave to the dogs. Any food that was spoiled
or for some reason was rejected by the family, was set aside for them. If,
on the hunt, an animal was killed that was lean and poor in flesh, it was
given to the dogs. A man who killed a buffalo, saved the parts that he did
not want for himself and gave them to the dogs. Sometimes he would
gather up for his dogs the cast-away, pieces of another man's butchering.
The tough outside part of a buffalo's ham was stripped off for the
dogs, while the meat near the bone was kept.
The parts of the leg below the knee were also thrown away or given to the dogs.
When buffalo were abundant, the hunters kept only the best parts, for when two or three
buffalo were killed not all the meat could be carried home. The next day
after the killing anyone who wished meat for his dogs could go to the
place where the carcasses were butchered and get the cast-away pieces.
In times of scarcity the people cared for their dogs as best they could.
They ate the bones that were crushed and broken in cooking and then
thrown away. The dogs could chew and gnaw at them and get some food
in this way. “

Source:
THE AMERICIAN MUSEUM OF NATURAL HISTORY; THE HORSE AND THE DOG IN HIDATSA CULTURE. BY GILBERT L. WILSON.


The first commercial dogfood arised in 1860, the food was made of grain, vegetables and blood. Most people in that time kept on feeding their dogs with RMB’s. It was after the second worldwar that people start to give their pets commercial petfoods. In such a short amount of time, evolution (big) physical changes) won’t take place.

The dog in the current form still hasn’t any bodypart that tell us it’s a omnivorous animal. In the matter of fact: everything points in the direction of the opposite.

That’s it for now. :wink:

Kind regards,

Team VoerNatuurlijk.
Afbeelding

Keer terug naar Gastschrijver Ian Billinghurst (2009)

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast